ในบรรดากิจกรรมทางการเกษตร ซึ่งล้วนต้องอาศัยน้ำเป็นเครื่องหล่อเลี้ยงทั้งหมด 

ผมมีความเห็นว่า "การทำฟาร์มเห็ด" เป็นกิจกรรมทางการเกษตรที่ใช้น้ำน้อยที่สุด

แต่จากประสบการณ์กลับพบว่า  ผลผลิตของกิจกรรมนี้ "ไวต่อการขาดน้ำ" มากที่สุด

พืชหรือสัตว์ อาจขาดน้ำได้เป็นวันหรือหลายๆ วัน แต่สำหรับเห็ดในสภาพอากาศที่

ร้อนแห้งเหมือนกัน  กลับขาดน้ำได้แค่ระดับไม่กี่ชั่วโมงก็แสดงอาการออกมาแล้ว

        อาการขาดน้ำนี้  มีผลกระทบเป็นลูกโซ่ต่อเราผู้เป็นเจ้าของฟาร์มอย่างแรงทีเดียว

เริ่มจากน้ำหนักที่หายไปเกือบๆ จะ 50 เปอร์เซนต์ของน้ำหนักปกติ ยังไม่นับรวมถึงคุณภาพ

และความคล่องตัวในการซื้อขายของสินค้า

     เมื่อเกิดดอกเห็ดเกิดอาการขาดน้ำแล้ว  ก็ยากจะฟื้นสภาพในดอกหรือในช่อนั้นๆ

     ยังดีที่ว่า อาการขาดน้ำ เราเรียนรู้ครั้งสองครั้งก็รู้วิธีรับมือได้แล้ว

   

        การให้น้ำในกิจกรรมเพาะเห็ด  เราแบ่งการให้เป็น 2 ช่วงครับ คือ

ช่วงแรก  ในขั้นตอนการทำก้อน  ที่เราเรียนรู้ว่าต้องใส่ในวัสดุ 65-70 เปอร์เซนต์

ช่วงที่สอง ในขั้นตอนการเพาะให้เกิดดอก  การให้น้ำช่วงนี้ต้องเข้าใจเสียก่อนว่า

เราไม่ได้ให้ "ภายในก้อนเห็ด"  เพราะในก้อนเห็ดนั้น  มีความชื้นเพียงพอตลอดอายุก้อนแล้ว

หากยังฝืนให้น้ำเข้าไปในก้อนเห็ด(ในปริมาณเกินระเหยออก) จะส่งผลเสียตามมามากมาย

เช่น ก้อนเน่า ดอกเห็ดไม่สามารถเจริญเติบโตได้ เป็นที่วางไข่และฟักตัวของแมลง เป็นต้น

     การให้น้ำช่วงที่สองนี้ เป็นการให้น้ำเพื่อ"เพิ่มความชื้นในอากาศ" ปรับสภาพให้เหมาะสม

เราจึงเน้นให้น้ำที่พื้นผิวภายนอกก้อนเห็ด ผนัง ใต้หลังคา พื้นโรงเพาะ ให้ระเหยเป็นความชื้น

ด้วยหลักการที่ว่า การเพาะเห็ดในโรงเรือนเป็นการเลียนแบบการเกิดดอกเห็ดในธรรมชาติ

ซึ่งในธรรมชาติเราไม่เคยเห็นหรือเก็บดอกเห็ดในฤดูแล้ง ฉันใด  ในโรงเรือนเราก็คงไม่มีโอกาส

ได้เก็บดอกเห็ด หากปล่อยให้อากาศภายในโรงเป็นฤดูแล้ง ฉันนั้น

     หากเข้าใจหลักการนี้แล้ว  เชื่อว่าต่อไปทุกท่านคงสามารถปรับหรือดูแลการให้น้ำได้อย่าง

ถูกต้องเหมาะสม ตามความต้องการของเห็ดแต่ละชนิด

 

 .......

ขอให้สนุกกับการเรียนรู้ และมีความสุขกับการเพาะเห็ดนะครับ

สุรชัย